همان طور که می‌دانید یکی از راه‌های کاهش آلودگی و مصرف بنزین استفاده از سیستم سوخت‌رسانی انژکتوری است. شرکت سایپا در سال 1382 برای کسب استاندارد یورو2 به همراه ساژم فرانسه اقدام به ساخت پراید انژکتوری کرد که در سال 1383 آن را به تولید انبوه رساند. در موتور‌های درون‌سوز انرژی مورد نیاز برای حرکت خودرو از اشتعال یا در حقیقت از انفجار مخلوط بنزین و هوا تامین می‌شود. از این رو هرچه نسبت اختلاط بنزین و هوا به نسبت استوکیومتریک (شیمیایی) نزدیک‌تر باشد احتراق کامل‌تری صورت می‌گیرد و در نتیجه قدرت و راندمان موتور نیز افزایش پیدا می‌کند.
اشتعال استوکیومتریک زمانی اتفاق می‌افتد که نسبت هوا به بنزین 14.7 به یک باشد، یعنی برای اشتعال کامل یک گرم بنزین به 14.7 گرم (12.2 لیتر) هوا نیاز دارد. اما ممکن است نسبت هوا به سوخت عملی با مقدار شیمیایی آن تفاوت داشته باشد که با عدد لاندا نشان داده می‌شود. تعین نسبت هوا به بنزین بر عهده ECU موتور است که بسته به شرایط مختلف نسبت آن تغییر می‌کند. ECU مقدار هوا را از طریق دریچه گاز و استپر موتور و سایر سنسورها کنترل می‌کند که توضیح آن در این بحث نمی‌گنجد. مقدار بنزین نیز از طریق انژکتورها کنترل می‌‌شود.
انژکتور یک وسیله الکترومغناطیسی است که برای تنظیم مقدار پاشش بنزین با توجه به نیاز موتور در سیستم سوخت‌رسانی بکار می‌رود. محل قرارگیری آن روی مانیفولد هوای ورودی است که سر دیگر آن داخل ریل سوخت قرار می‌گیرد و به وسیله دو عدد اورینگ آب‌بندی می‌شود. هر یک واحد انژکتور از قسمت‌های زیر تشکیل شده‌: 1- اورینگ 2- فیلتر 3- پوسته انژکتور 4- سیم پیچ سلونوئیدی 5- سوزن انژکتور 6- سوکت دو پایه 7- فنر پشت سوزن
لازم به ذکر است که پایه یک سوکت انژکتور ولتاژ 12+ ولت را به طور دائم از پایه13 رله دوبل می‌گیرد و پایه دو ولتاژ منفی را فقط در لحظه پاشش از ECU می‌گیرد. هنگامی که سوئیچ باز و خودرو روشن شود یک ولتاژ 12+ ولت به طور دائم از رله دوبل به پایه یک انژکتور ارسال می‌شود و در زمان پاشش انژکتور یک ولتاژ منفی از ECU باعث می‌شود سیم پیچ انژکتور آهن‌ربا شده و سوزن انژکتور را از نشیمنگاه خود بلند می‌کند، همزمان با این عمل بنزینی که درون ریل سوخت تحت فشار قرار دارد از طریق نشیمنگاه سوزن انژکتور به داخل مانیفولد هوا (پشت سوپاپ) اسپری می‌شود. هرگاه ECU ولتاژ منفی را قطع کند، سوزن انژکتور با نیروی فنر پشت آن در نشیمنگاه خود می‌نشیند و پاشش انژکتور قطع می‌شود.
ECU با دریافت اطلاعات از سنسور‌های مربوط زمان پاشش انژکتور‌ها را بر‌حسب میلی ثانیه تنظیم می‌کند. به این ترتیب همان‌گونه که پیش از این گفته شد فشار سوخت همواره پشت انژکتور وجود دارد و انژکتور تنها در زمان‌های لازم مسیر سوخت را باز می‌کند تا سوخت با فشار بالا که ناشی از پمپ انژکتور است به محفظه احتراق وارد شود.
انژکتور‌ها از نظر شکل به دو دسته استوانه‌ای و مخروطی تقسیم می‌شوند که انژکتورهای به کار رفته در خودروی پراید از نوع مخروطی هستند. هرگاه انژکتور خراب باشد باعث ریپ زدن‌، عدم کارکرد یکی از سیلندرها ویا افزایش مصرف بنزین می‌شود که این عیب ممکن است در اثر مشکل در دسته سیم، کثیف شدن انژکتور، وجود آب در بنزین و یا مشکل مکانیکی باشد. در صورتی که انژکتور عیب برقی داشته باشد یا سیم پیچ انژکتور خراب باشد چراغ چک در پشت آمپرها روشن می‌شود.
برای اطمینان از صحیح کار کردن انژکتور باید به نکات زیر توجه کرد: 1- مقاومت دو پایه انژکتور باید 12.5 تا 17.5 اهم باشد که پس از جدا کردن سوکت با یک اهم متر می‌توان اندازه گیری کرد. 2- اگر اورینگ بالایی خراب باشد باعث نشت بنزین از ریل سوخت می‌شود و اگر اورینگ پایینی خراب باشد باعث ورود هوا به مانیفولد می‌شود. 3- گاهی اوقات آب موجود در بنزین موجب گیر کردن سوزن انژکتور و کارکرد نا‌مناسب موتور می‌شود که باید انژکتور را باز و سرویس کرد. برای جلوگیری از تکرار این مشکل به رانندگان توصیه می‌شود بعد از چند بار استفاده از بنزین معمولی یک باک بنزین سوپر استفاده کنند تا انژکتور و ریل سوخت تمیز شود. 4- مدت زمان پاشش انژکتورها به ولتاژ باتری بستگی دارد، مثلا با کاهش ولتاژ باتری ECU مدت پاشش را افزایش می‌دهد ولی بهتر است که از باتری استاندارد و سالم استفاده کرد. 5- پایین بودن کیفیت بنزین باعث می‌شود ذرات معلق بنزین در انژکتور رسوب کرده‌، موجب اخلال در کار انژکتور می‌شود، برای حل این مشکل توصیه می‌شود هر 15 تا 30 هزار کیلومتر از دستگاه انژکتور‌شور استفاده کرد.